Zalety cynkowania ogniowego

Jedną z form galwanizacji jest cynkowanie ogniowe. Jest to proces powlekania żelaza i stali cynkiem, który łączy się z powierzchnią metalu bazowego podczas zanurzania metalu w kąpieli stopionego cynku o temperaturze około 450 °C. Po wystawieniu na działanie atmosfery, czysty cynk (Zn) reaguje z tlenem (O2) tworząc tlenek cynku (ZnO).

Proces cynkowania ogniowego

ogniowe cynkowanieNastępnie tlenek cynku reaguje z dwutlenkiem węgla (CO2) tworząc węglan cynku (ZnCO3), zwykle matowoszary, dość mocny i trwały materiał, który w wielu okolicznościach chroni stal znajdującą się pod spodem przed dalszą korozją. Stal ocynkowana jest szeroko stosowana w aplikacjach wymagających odporności na korozję bez ponoszenia kosztów stali nierdzewnej. Można ją rozpoznać po wzorach krystalizacji na powierzchni. Podobnie jak inne systemy ochrony antykorozyjnej, ogniowe cynkowanie chroni stal, działając jak metaliczna bariera pomiędzy stalą a atmosferą. Jednakże cynk jest metalem bardziej elektroujemnym (aktywnym) w porównaniu ze stalą. Jest to unikalna cecha cynkowania, która oznacza, że w przypadku uszkodzenia powłoki cynkowej i wystawienia stali na działanie atmosfery, cynk może nadal chronić stal poprzez korozję galwaniczną (często w obrębie 5 mm pierścienia, powyżej którego szybkość transferu elektronów spada). Powłoka cynkowana ogniowo jest stosunkowo łatwiejsza i tańsza w zastosowaniu niż powłoka z farby organicznej o równoważnej skuteczności ochrony przed korozją.

Brytyjska, europejska i międzynarodowa norma dotycząca cynkowania ogniowego to BS EN ISO 1461, która określa minimalną grubość powłoki nakładanej na stal w odniesieniu do grubości przekroju stali, np. produkcja stalowa o przekroju grubszym niż 6 mm powinna mieć minimalną grubość powłoki ocynkowanej 85 µm.